Une des plus merveilleuses découvertes dans mon occitanisme des années 1970 fut celle des chansons de Rosina de Pèira et de sa fille Martina.

Écoutons Lo Comte Arnaud, Revolum, 1980 (occitan gascon du Comminges)

Rosina de Pèira e Martina - Lo Comte Arnaud

Lo comte Arnaud, lo chivalièr,
Dins lo Piemont va batalhièr.
"Comte Arnaud, ara te'n vas,
Diga-nos quora tornaràs!

-Entà Sant Joan, jo tornarèi
E mort o viu aicí serèi,
Ma femna deu, entà Sant Joan,
Me rendre pair d'un bèl enfant."

Mès la Sant Joan ven d'arribar,
Lo comte Arnaud ven a mancar.
Sa maire, del pus naut de l'ostal,
Lo vei venir sus son caval.

"Mair, fasètz far viste lo lièit,
Que longtemps non i dormirèi;
Fasètz-lo naut, fasètz-lo bas,
Mès que ma miga n'entenda pas!

-Comte Arnaud, de qué pensatz?
Un bèl enfant vos quitariatz?
-Ni per un enfant ni per dus,
Maire, ne ressuscitarèi plus!

-Mair, qu'es aqueth bruch dins l'ostal?
Semblan las orasons d'Arnaud!
- La femna que ven d'enfantar
Orasons non deu escotar.

-Mair, per la fèsta de doman,
Quna rauba me botaràn?
-La femna que ven d'enfantar
La rauba negra deu portar.

-Mair, perqué tant de pregadors?
Qué dison dins las orasons?
-Dison : "La que ven d'enfantar
A la messeta deu anar".

A la messeta ela se'n va,
Vei lo comte Arnaud enterrar.
-Aicí las claus de mon cinton,
Tornarèi plus a la maison.

Tèrra santa te cal dobrir,
Vòli parlar a mon marit!
Tèrra santa, te cal barrar,
Amb Arnaud vòli demorar."