Adieu

Ben recebut ton infò seminari lenga occitana e poder sègle XVIII. Grand mercé, o "gramaci" coma se ditz encara aicÍ. Lo subjèct m'apassiona, estènt mon trabalh sus lo tèxte provençau non literari, qu'acomença au darrier tèrç dau sègle XVII. Mai Tolosa es luenh, siáu plus joine e vèni d'aver doas operacions cardiacas. 

Ren qu'un mòt sus la lenga de poder au sègle XVIII :
Es clar qu'una lenga encara parlada per tots, pastada de saba populari, e norrida de dignitat latina e francesa en cò deis "elèits" esclairats, es una lenga que pòt dire tot, e a tot lo monde. Es pas una lenga paura.
Pasmens, es emplegada solament per la Glèisa catolica, que ne'n fa de lònga e d'en pertot una usança escricha dei grandas. Comprenem ben perqué. Fau tocar lo pòple. Directament. 
Mai en defòra de la Glèisa, la diglossia pejorativa es a l'òbra.

Per lo rèsta, m'arrisca pas a parlar d'una usança de "l'occitan". Seriá metre lo buòu davant l'araire, estènt que la consciéncia d'una "Lenga Una" exista francisme, o sabi) pas encara : l'a solament l'idèa encara vaga d'una "lenga d'òc" en cò dei letruts, e per leis autrei, utilisators populàris quotidians, o cònsols, notaris, parlementaris, administrators, capelans, etc, es l'idèa d'una lenga d'encastre provinciau que joga (lengadocian, provençau, bearnès, etc). E lei modalitats d'usança, subretot politicas, varian ambé les especificitats provincialas, tant diversas que son a Nissa o a Pau, a Marselha o a Tolosa...

Ben a tu