Se vau a la fenèstra

Vèsi lo Cap clinat

Monte passeron Grègos

Grègos d’a temps passat

Un gros mistrau que bofa

Lèva lo sovenir

Dei mascas de la còla

Dei faudas dau desir

Lei piadas de l’enfança

An partit per totjorn

Que la raissa dau sègle

A negat lo passat

E jamai de la vida

lo pantais tornarà

 

De batèus la muralha

a barrat lo calanc

Diéu ben batèus que barcas

De barcas n’i a pus ges

Es de batèus que mòstran

Coma vivèm encuei

Sensa ges de remembre

L’emboliga au soleu

Espompits de sa cròia

Leis uelhs indiferents

Per se parar dau mau

Per pus veire leis autrei

Senon per se’n servir

 

Amondaut la capèla

Bòna maire d’antan

Levairitz dei pecats

Mestressa dei pinhencs

E rèina dei colòbres

Se cala pus de lecas

Se trufa de la vòlha

Dei « quatre-quatre » negres

E se vira l’esquina

A la mar d’autrei temps

La mar granda salada

Mont’un conduch li versa

la merda dau païs

 

D’aicí se vetz la vila

A la broa dei pins

La vila tentacule

Que l’a pas son parier

Per rosigar l’ermas

E leis òrts familhiers

D’un varalh d’ostalas

 

Avans se li lançava

de batèus gigantas

Ara garda lo rèsta

De talhiers arroïnats

Una briga de pizza

Un club de retirats

 

Ara que m'aprepari

A tremontar un jorn

Faudriá que m’expliquesson

leis experts de l’uman

que çò que me pertòca

Mai que la gent d’encuei

Fraires que son plus fraires

Alevat quauqueis uns

Es un paisatge rufe

Ronhat per lo present

 

fin d'Avost de 2012